Bohaterem powieści jest Józio. Ma ok. trzydziestu lat. Mieszka sam. Nie ma pracy ani rodziny. Chce wrócić do^[1] normalności. Buntuje się przeciwko światu. Pisze nawet tekst o tym (^[1]„Pamiętnik z okresu dojrzewania").

W pierwszym fragm. bohater, który jest jednocześnie narratorem, przeżywa kryzys pisania. Chce być niezależny, ale cały czas próbują na niego wpływać ciotki. Mimo, że jest dorosły(za poleceniem profesora) ^[2] ma iść do szkoły. Mówi, że najgorsza dla dorosłych jest niedojrzałość. Młodzi według niego są sarkastyczni, ironiczni i kpią z innych. Józio zamierza uwiecznić swe słowa. Akuratnabiera ochoty^[3] na pisanie. Przelewa myśli na papier.^[4]

            W drugim fragm. przychodzi do niego profesor^[5] Pimko i po przeczytaniu tekstu stwierdza, że Józio powinien wrócić do szkoły. Jest bowiem niewykształcony^[2]. Mimo, że jest dorosły ma iść do szkoły i nadrobić braki w wiedzy^[1]. Józio staje się bierny wobec profesora. W szkole nie potrafi się^[6] odnaleźć. Dziwią go zachowania i rozmowy uczniów. Są dla niego takie dziecinne. Uważa, iż nie ma nic gorszegood osobiście^[7] sympatycznych nauczycieli. Chce uciec stamtąd^[3]. Do tego zgadza się, aby Pimko odprowadził go do domu. Jest on^[8] przykładem nauczyciela bezwzględnego^[9]. Jego ego mówi mu, żeby powiedział „nie”. W końcu kłania się i idzie na lekcję. Po rozmowie z gronem pedagogicznym stwierdza, że nie jest ono samodzielne. W dialogach członków grona poruszane są sprawy banalne, mało istotne. ^[10] Poza tym nie pełni roli autorytetu wśród uczniów. Narzuca im swoje zdanie i jeszcze tępi^[11] indywidualizm.

            Józio zostaje zaproszony przez profesora do domu rodziny Młodziaków. W odczuciu Józia są oni nowoczesną rodziną, zafascynowaną techniką oraz postępem. Z drugiej strony pozbawioną wolności (właśnie przez tą^[12] nowoczesność). Nawetzawody, których^[13] pracują są niby ostoją nowoczesności ^[14]np. inżynier-konstruktor, pensjonarka.Widzi w domu sztuczność^[15]. Młodziakowie mają Józia nauczyć naturalności. Pimko wspomina także o ich córce Zutce^[1]. Józio rozumie, że profesor chce go zupełnie^[16] wciągnąć w młodość^[17]. Użala się, że nie ma chwili luzu,^[18] czasu dla siebie. Bohater zaczyna uciekać, przedtem ugryzłszyPimka ^[19] w palec, lecz dopada go w mig Zdrabniasz^[2]. Chwyta za kołnierz i krzyczy: „Do pensjonarki!”. Józio, w swoim przekonaniu jest nikim, nie jest ani dorosły, ani młody. Potem żegna się ze wszystkimi, ale potem mówi, że nie może żegnać się z czymś, czego nie ma.

            W ostatnimfragm^[20]. Józio ucieka wraz z Miętusem na wieś. Tamtejszy dwór, w którym mieszka kojarzy mu się z konserwatyzmem, tradycją, dziecinnością. Śni mu się, że porywa Zosię, budzi się gdy mają się pocałować. Mówi o wędrówce i o ucieczce. Śmieje się ze szkoły jako miejsca, gdzie zmienia się ludzi. ^[21] Na koniec mówi, że przed tzw. pupą (czyli uosobieniem młodości)^[3] nie ma ucieczki.

            Józio poznaje rzeczywistość.Po tym^[1] próbuje uciec od niej. Obserwuje różne sytuacje. Chce odnaleźć swoje miejsce w świecie. Z czasem staje się bardziej dojrzały. Przełomem jest próba porwania Zosi. W ucieczce nie widzi klęski człowieka, lecz bunt i poszukiwanie lepszego świata.

• Błędy merytoryczne
• Błędy kompozycyjne
• Błędy ortograficzne, interpunkcyjne
• Błędy stylistyczne, językowe, leksykalne
• Błędy składniowe
• Błędy logiczne
• Inne błędy

Ocena : 0 / 0 pkt.