Napoleon Bonaparte już w XIX wieku stał się legendą. Jego dokonania ^[1]rozniosły się po całej Europie. „Wódz Francuzów”, jak go nazywano, chciał uporządkować Europę, przywrócić jej dawny ustrój – monarchię^[1]. Nawet w dzisiejszych czasach jest uznawany za jednego z najgenialniejszych wodzów w historii. Posiadał taką charyzmę, wdzięk, miał „takiego coś”^[1] w sobie, że potrafił zjednoczyć Francuzów. Dzięki dyscyplinie, świetnej organizacji wojsk oraz darze oratorstwa (dzięki^[2] któremu wykuł moraleu ^[3]żołnierzy) wygrywał bitwę za bitwą. Wtedy Polacy zrozumieli, iż nadzieją dla odzyskania ^[4]niepodległości jest właśnie ów wódz. Wiązali z nim przyszłość Polski. Bonaparte „wziął pod swoje skrzydła” Legiony, walczyły one u jego boku przez wiele lat i do tego najzacieklej jak potrafiły.

            Kult Napoleona, o ile można tak powiedzieć, przeniknął również do literatury. Praktycznie za jego życia zaczęły ukazywać się utwory, w których wychwalano go, wręcz podnoszono jego postać do rangi mitu. Bonapartyzm był szczególnie popularny wśród Polaków. Nawet sam Adam Mickiewicz w swoim dziele „Pan Tadeusz” poświęca mu kilka rozdziałów^[2]. I w późniejszych tekstach kultury możemy znaleźć wątki dotyczące tego generała i cesarza.

            W przytoczonych fragmentach narrator próbuje przybliżyć nam wielkość Napoleona I. Ów „bóg wojny”, jak go nazywa opowiadacz, jest jak burza, otoczona chmurami pułków, tysiącami piorunów – armat. Ciska gromy, jeden za drugim, w całej Europie. „Zwycięstwo i Zabór” niczym fale pędzą przed nim. Odbijają się od Niemna, jak o skał. Tymi skałami są żołnierze Moskwy. Mają one za zadanie zatrzymanie strasznej wieści, której skutki można porównać do skutków zarazy. Mickiewicz pisze o przygotowaniu Bonapartego do wojny z Rosją. W tych staraniach biorą udział też Polacy, ślepo idący za swoim wodzem. Wystarczy jeden jego znak, by Legiony przekroczyły Niemen i wspólnie z rodakami po drugiej stronie rzeki wskrzesiły swoją ojczyznę. Świadczą o tym wersy: „Bitwa! gdzie? w której stronie? pytają młodzieńce, Chwytają broń; kobiety wznoszą w niebo ręce; Wszyscy pewni zwycięstwa, wołają ze łzami: Bóg jest z Napoleonem, napoleon^[1] z nami!”

            We fragmentach „Lalki” narrator opowiada o rodzie Napoleonów^[3]. Bonaparte i jego krewni (oraz potomkowie) trzęśli Europą. Nikt nie może się równać z nim (Napoleonem I). Wiele było osób, które miały wpływ na historię, jednakże po jakimś czasie ludzie zapominali o nich, ale pamięć o „bogu wojny” nie zaniknęła. Narrator ^[4]opisuje to na przykładzie swojego ojca, który przyozdobił własny pokój „Napoleonami”. Można zaryzykować i powiedzieć, że go „kochał”. ^[2]Uwielbienie dla Bonapartego nieznano^[1] granic. Prowadziło to nawet to niezwykłych sytuacji, otóż ojciec bohatera budził go i krzyczał: „do broni!..”. Uczył syna, że ma być przygotowany o każdej godzinie dnia i nocy, o każdej^[5] chwili do walki za ojczyznę, do dokończenia dzieła napoleońskiego – zrobienia porządku na świecie (tudzież w Europie), ma to symbolizować wypełnienie testamentu cesarza. Pojawiają się w całym dziele wątki „napoleońskie”. Choćby subiekt Ignacy Rzecki broni wodza, w związku z tym, iż jest bonapartystą.

• Błędy merytoryczne
  • ^[1] To na pewno nie był najważniejszy cel działań Napoleona.
  • ^[2] W "Panu Tadeuszu" nie ma rozdziałów".
  • ^[3] Nie - Napoleonów a Napoleonidów.
  • ^[4] Jaki narrator? Przecież w "Lalce" jest ich dwóch.
• Błędy kompozycyjne
• Błędy ortograficzne, interpunkcyjne
  • ^[1] Napoleon - dużą literą, imię własne.
  • ^[2] Zbyteczny cudzysłów.
  • ^[3] Po - faktu - zbyteczny przecinek.
• Błędy stylistyczne, językowe, leksykalne
  • ^[1] Nie tyle - dokonania - co wieści o nich.
  • ^[2] "Samostanowienie o swoich losach" to tautologia.
• Błędy składniowe
  • ^[1] "takie coś".
  • ^[2] dzięki - powtórzenie.
  • ^[3] u - zbyteczne.
  • ^[4] na odzyskanie.
  • ^[5] w każdej chwili.
  • ^[6] Opierając się jedynie.
  • ^[7] Tkwiła dzięki temu.
• Błędy logiczne
• Inne błędy
  • ^[1] Chyba - nie znało?

Ocena : 26 / 50 pkt.