W historiografii terminem krucjat zwykło się określać mające miejsce w pełnym i późnym średniowieczu wyprawy chrześcijańskich rycerzy przeciwko innowiercom. Mimo, że odbywano je zarównona ziemię świętą,^[1] jak i przeciwko europejskim poganom (sprawa zakonu krzyżackiego w brutalny sposób chrystianizującego Litwę) oraz heretykom (równie brutalne rozprawienie się z czeskimi Husytami) moim zdaniem największy wpływ wywarły wyprawy odbywane by odebrać Turkom Seldżuckim Jerozolimę.

W 1095 papież Urban II na synodzie w Clermont wezwał do odbicia świętego miasta (Jerozolimy) z rąk innowierców. Już rok później wyruszyła pierwsza rycerska krucjata pod wodzą Gotryga z Boulionu^[1]. Mimo wielkich sukcesów militarnych, ustanowienia feudalnych władztw na ziemiach obecnej Palestyny i Izraela (Najważniejszymi są Królestwo Jerozolimy i Księstwo Antiochii) i ogromnego sukcesu militarnego przywódca nie koronował się na króla. Zrobił to dopiero jego pozbawiony moralnych oporów, będący odmienny od uznawanego za wzór cnót i ideałów rycerskich Gotryga,^[2] Baldwin.

Królestwo Jerozolimskie i pozostałe władztwa feudalne były tworem krótkotrwałym. Już w1191^[1] upada ostatnia twierdza Krzyżowców, Akka. Późniejsze krucjaty zbrojne nie przyniosły godnych uwagi rezultatów, wyjąwszy czwartą krucjatę zwaną „wenecką" z 1202 roku, gdy wojska krzyżowców zostały skierowane do Konstantynopola doszczętnie pustosząc miasto i dopuszczając się iście „niechrześcijańskich gwałtów" jak to określił Jean Flori w swej książce „rycerze i rycerstwo w średniowieczu".

Mimo gwałtowności i krótkotrwałości poszczególnych krucjat miały one niebagatelny wpływ na dzieje Europy. Właśnie dzięki opłatom za przerzucanie pielgrzymów, wojska oraz zaopatrzenia przez morze wyrosła potęga takich miast jak Florencja czy Wenecja, w których potem narodził się renesans.

Niemniej jednak nie tylko miasta włoskie wzbogaciły się na wyprawach krzyżowych. Najsłynniejszy z zakonów rycerskich, Templariusze (obok Joannitów i Krzyżaków), początkowo szpitalny, dorobił się tak niewyobrażalnej fortuny, że założyli sieć niemal nowożytnych banków na terenie całej Europy, w tym nawet w Polsce. Była to pierwsza instytucja pozwalająca w każdym ze swoich oddziałów zrealizować operację wekslową, pobierając odpowiedni procent. Łasy na fortunę Templariuszy (nazwanych od słowa „templum" -świątynia, mieli swoją pierwszą siedzibę przy dawnej świątyni Salomona) król francuski Filip IV Piękny doprowadził do spalenia na stosie ostatniego wielkiego mistrza, Jakuba de Mollaya, przejmując tym część fortuny. Do dzisiaj krążą po świecie mity odnośnie losów reszty bogactwa Zakonu, w tym jeden twierdzi, ze przejęli je wolnomularze.

Najczęściej krzyżowcami zostawali młodsi synowie suzerenów, nie posiadający prawa do dziedziczenia i muszący szukać chwały i bogactwa na własną rękę. W czasach synodu w Clermont Europa przeżywała kryzys związany z przeludnieniem i borykała się z narastającą agresją między chrześcijanami. Jean Flori w swojej książce zwraca uwagę na embargo nałożone na używanie łuku w walce między chrześcijanami, co musi świaczyć o częstych wojnach między feudałami. Dzięki krucjatom zbędna agresja została skanalizowana w^[2] innowierców, część rycerzy się wzbogaciła, podobnie jak ich rodziny (w pierwszej krucjacie stosunek rycerstwa do pospólstwa był 1:5 - cytat z pamięci za „dzieje wypraw krzyżowych" autorstwa Runcimana) a część niestety została zabita przez arabskich żołnierzy oraz, co częstsze, klimat.

Nieprzyjemnym politycznym skutkiem wypraw krzyżowych było osłabienie Bizancjum, głównie z powodu krucjaty weneckiej 1202 roku. Jest to paradoksem, gdyż papież Urban II wezwał do krucjat motywowany między innymi prośbą Bizantyjczyków o pomoc w obronie przez napływem Turków Seldżuckich. Bestialstwo plądrujących chrześcijańskie miasto krzyżowców jest odczuwalne do dzisiaj w stosunkach między kościołem rzymskim a prawosławnym. Królestwo łacińskie utworzone na zgliszczach zrujnowanego miasta było tworem sztucznym i efemerycznym, pokazując jedynie organizacyjną słabość krzyżowców.

Krucjaty wywarły znacznie wyraźniejszy ślad w kulturze, widoczny do dzisiaj. Nie bez powodu Runciman w swojej trylogii „dzieje wypraw krzyżowych" stawia tezę, że krucjaty były najazdem barbarzyńców z zachodu na wysoko rozwiniętą cywilizację. To właśnie Arabowie przechowywali pisma mistrzów starożytności takich jak Arystoteles czy Platon. Właśnie dzięki krucjatom możliwe było dokładne rozwinięcie idei Scholastyki^[3] oraz tak zwanego „pełnośredniowiecznego renesansu" (cytat ze słuchu).

Arabowie posiadali bliższe związki ze wschodem oraz lepiej rozwiniętą sieć handlową (czego dowodem może być działający już przed krucjatami na ziemiach polskich Ibrachim ibn Jakub, kupiec arabski^[2] na terenach słowiańskiej dziczy), przez co krzyżowcy zetknęli się z nowymi technologiami i materiałami. Przykładem połączenia technologii europejskich i arabskich jest zbroja kryta. Jest to rodzaj wczesnego pancerza płytowego, a w zasadzie płytkowego (czasem przypominający nieco lamelkę) w całości skryty pod bogato haftowanymi szatami, zwanymi ladry. Owe szaty nie służyły wyłącznie do ozdoby, chroniły głównie przed nagrzewaniem się metalowej zbroi, co musiało być szczególnie dokuczliwe w ziemi świętej.

Trwalszym, widocznym do dzisiaj wpływem krucjat jest budowa twierdz. Dopiero w ziemi świętej, podpatrując rozwiązania Arabów i wprowadzając własne innowacje krzyżowcy nauczyli się budować umocnienia. Jako, ze europejczycy mają wbudowaną w świadomość potrzebę fortyfikowania się (coraz cięższe zbroje, twierdze, późniejsze kompleksy obronne, zwarte szyki z tarczami „na zakładkę") a Arabowie przyjęli technikę walki podjazdowej i prowadzenia bitew za pomocą kompleksowo zaplanowanych, szybkich manewrów kawalerii, jedyną nadzieją wojsk europy było odpowiednie okopanie się.

Wpływ krucjat widać do dzisiaj w języku. Takie słowa jak sofa, ka(h)wa, czy alchemia (al.- przedrostek odpowiadający angielskiemu „the" oraz chemia) pochodzą z arabskiego, a angielski assassin jest przekształconym słowem „hashiszin" oznaczającym wojownika należącego do słynnego zakonu skrytobójców odurzających się przed dywersją haszyszem. Właśnie ich tradycję można odnaleźć w dzisiejszych bojownikach Hamasu wysadzających się w powietrze przed ważnymi dla ich przeciwników punktami.

Niezależnie od tego, czy śladem Runcimana rozpatrujemy krucjaty jako najazd barbarzyńców na rozwinięte państwo, czy też ulegamy romantycznym mitom propagowanym przez literaturę, krucjaty pozostaną jednym z najbardziej pobudzających do myślenia i inspirujących epizodów z dziejów człowieka.

• Błędy merytoryczne
  • ^[1] 1291
  • ^[2] Kupiec żydowski w misji zleconej przez arabskich władców
• Błędy kompozycyjne
• Błędy ortograficzne, interpunkcyjne
  • ^[1] Godfryd zBouillon
  • ^[2] Gotfryd
• Błędy stylistyczne, językowe, leksykalne
  • ^[1] do ziemi świętej
  • ^[2] Organizatorom krucjat udało się wykorzystać energię rycerstwa do walki przeciwko
  • ^[3] Niejasne
• Błędy składniowe
• Błędy logiczne
• Inne błędy

Ocena : 14 / 20 pkt.

Praca jest na temat .Właściwie opisuje problem w przestrzeni historycznej i wskazuje na istotne związki przyczynowo-skutkowe .Brakuje jednak informacji np. o wpływie ruchu krucjatowego na stosunki między papiestwem a cesarstwem oraz na kształt katolicyzmu i organizacji kościoła średniowiecznego . Wnioski końcowe powinny być bardziej rozbudowane i wielostronne .Praca oceniona na III poziomie (11-15 punktów) .